Dyybuk

فریاد نکش     

             این کوچه های بن بست تقدیر ماست که تکرار می شود

 این لبخند من نیست که مثل تاول

                        روی گونه هایت می ترکد

                                      بغض نیم بلعیده ام است

                                                        که بالا می آورد

                                                               عکس فراموش شده ات را

                                         که روی قاب دلم ریش ریش می ماسد

دنیای عجیبی ست

               سیمهای برق تن پروانه ها را راه راه می کند

                                             پنجره های انتظار را ورق می زند

                                              و سایه های جویده شده مان را

                       بر باد می دهد

                                          در کدامین هزاره فراموش می شویم